Samenwerking Voedselbank en gemeente
Voedselbanken zouden eigenlijk niet nodig moeten zijn. Ieder die dit zegt geef ik groot gelijk. Want het inkomen van mensen dient hoog genoeg te zijn om ervan rond te kunnen komen.
De praktijk is echter vaak een andere. Om meerdere redenen hebben mensen soms geen mogelijkheid meer om de meest noodzakelijke uitgaven te kunnen doen. Zelfs eten schiet er dan bij in.
In veel gevallen zijn er ook kinderen bij betrokken. Een volstrekt onwenselijke situatie dus. Sarcastische mensen zeggen over ouders wel ‘ns dat het hun eigen schuld is dat zij in de problemen zijn gekomen.
Voor kinderen geldt dit zeker niet, die moeten hun kansen om hun leven in te vullen nog krijgen.
Afgelopen jaar heb ik meerdere keren overleg gehad met mensen van de voedselbank in Boxtel en ook daarbuiten. Belangrijkste doelstelling: de samenwerking verbeteren. Zij kunnen immers iets toevoegen aan de inspanningen die wij als gemeente doen. En als wij samenwerken, dan voorkomen we dat er meer mensen door het ijs zakken.
De samenwerking is een goede. Er is veel onderling contact, op de werkvloer, zal ik maar zeggen. Als wij door samenwerking met de Voedselbank het inkomen van mensen kunnen aanvullen, hen wat meer perspectief kunnen bieden, is dat een goede zaak.
Een van de vragen vanuit de Voedselbank om iets méér te kunnen doen, was om aan vormen van preventie te kunnen doen. Afgelopen week hebben wij subsidie beschikbaar gesteld zodat een medewerker van de Voedselbank een cursus kan volgen om daarna budgetbegeleiding te kunnen doen.
Als we zo samen de armoede in een rijk land als Nederland te lijf gaan, hebben we kans om resultaat te boeken. Resultaat boeken in de strijd tegen armoede is een van de doelen die we ons gesteld hebben. Zie hiervoor ook mijn artikel van 1 december.
